Nieuws gezondheid Moeder Maria
Achter de schermen van het Griekse Kerkfeest
Palmzondag 2011
vernieuwde kaarsenmakerij
op een oud houtkacheltje ...
maar dankzij de hulp van een ander kaarsenmakend klooster
de caroussel wordt opgezet
werk in aktie ...
indopen ... 114 kaarsjes ...
Kloosternieuws
update februari 2012
Goed nieuws:
De kanker van moeder Maria is voor ruim 90% weg!
Dat was te zien op een scan en in het bloedonderzoek.
De oncoloog was zeer onder de indruk van de -indrukwekkende verbetering-.
Pas over drie maanden zal er weer gekeken worden hoe het dan gaat.
Natuurlijk gelooft de oncoloog in de medicatie, maar wij schrijven het, behalve aan de medicatie, zeker ook toe aan de vele gebeden van zoveel dierbaren!
U allen van harte dank voor uw gebeden, met de vraag of ook u samen met ons God wilt danken voor deze verandering ten goede.
Moeder Maria en de zusters
update oktober 2011
Na het onderstaande bericht werden M. Maria en de zusters overstroomd met wensen en gebeden per post, telefoon en e-mail.
Maar ook waren er veel heel bezorgde vragen. Daarom het volgende:
Er is nog geen prognose gegeven door de artsen. M. Maria voelt zich goed, is alleen zwak en rust veel. Ze heeft geen pijn en is begonnen met bestraling om de uitzaaiingen te remmen. Verzoek: bel alleen voor urgente zaken, voor wensen of vragen kunt u beter post of email gebruiken. M. Maria beantwoordt zelf uw e-mail.
september 2011
Lieve vrienden, beste kennissen, beste mensen die om wat voor reden dit bericht op internet openen,
Op 8 september, in de ochtend van het Feest van de Geboorte van de Moeder Gods, kreeg ik te horen dat ik medisch gezien ongeneeslijke uitzaaiingen van kanker heb.
Ik vraag u allen te bidden, voor mij, maar vooral ook voor mijn medezusters, die een moeilijke periode doormaken. We voelen ons nu al omringd door een warme haag van gebeden, dat doet ons heel goed.
Ik vraag vergeving aan allen die ik zonder het willen gekwetst heb, en hier in het algemeen, wil ik graag u allen heel hartelijk danken voor de ongelooflijke steun die wij de afgelopen 22 jaar van zoveel mensen ontvangen hebben.
Een klooster bestaat nooit alleen, maar is een plek waar rondom een of meer monialen of monniken, menselijke kringen zich vormen: Degenen die trouwe bezoekers zijn en soms dicht bij het klooster komen wonen, degenen die van verder weg er af en toe komen bidden, en anderen die op afstand bidden, of soms contact hebben per telefoon of e-mail. Samen één grote familie!
Dank aan u allen die samen die grote familie vormen.
Moeder Maria
[door m. Maria]
Toen ik dit jaar [2011] op 6 september in het ziekenhuis lag, schreef iemand mij verschrikt: Oh, hebben jullie de Griekse dag kunnen afzeggen? Hiermee werd de 'Griekse Panygiris' bedoeld, de drukste dag van het jaar voor de zusters. Nee, de 'Griekse dag' is een dag die ons overkomt, die je niet kunt afzeggen. We kunnen alleen proberen deze ochtend in zo soepel mogelijke banen te laten lopen.
1989: Hoe is het ontstaan?
In 1989 is de kapel - een verbouwde werkschuur, ooit kippenhok - in gebruik genomen met een waterwijding en de viering van de eerste Goddelijke Liturgie. De ruimte was heel mooi afgetimmerd en voorzien van een ikonostase, vooral door Serafim Oddens en zijn schoonzoon Marcel Noordzij. Onze Metropoliet Panteleimon besloot de zaterdag na 8 september voor de Grieken te komen celebreren, en hij zou daar wat bekendheid aan geven in de Griekse parochies in België.
Ik moest me er maar niet druk om maken, geen koffie zetten, maar alleen tracteren op sap en wat eenvoudigs zoets. Gelukig waren er enkele trouwe help[st]ers.
Zo probeerde ik die ochtend over me heen te laten gaan, 'ze hebben prosforen en wijn, ik zal me er verder niet mee bemoeien.'
Er viel ook weinig 'te bemoeien'. Het kleine altaar stroomde vol: metropoliet, een diaken en misschien zo'n vijf, zes priesters. Andere priesters zongen het officie met enkele zangers in het Grieks.
De kapel had één ingang: de schuurdeur die nu door de zusters gebruikt wordt. Af en toe keek ik om en zag hoe steeds meer mensen zich door die deur naar binnen werkten. Soms werden ze afgeschrikt en gingen maar weer naar buiten, soms gingen er weer andere mensen naar buiten die eerst binnen geweest waren. Achteraf gezien moeten het zo'n 180 mensen geweest zijn.
Het was een complete chaos, maar iederen scheen heel tevreden. Buiten stonden mensen zo dicht mogelijk bij de gesloten raampjes, om iets van de dienst te kunnen horen. Ook was er een chaotische zoektocht - ondanks duidelijke bordjes - naar de twee beschikbare toiletten.
Ik had niet veel tuinstoelen, maar na de Liturgie zag ik mensen gezellig in het gras zitten, hier en daar kwamen pick-nick manden te voorschijn. Voor de priesters was in de huiskamer voor een eenvoudig ontbijt gedekt.
Dat was het begin van een traditie, die uitgelopen is op een hele 'happening', die voorbereid wordt volgens een goed georganiseerd draaiboek.
1999 - heden
Er is veel veranderd na die eerste Liturgie in 1989. Vooral ruimtelijk gezien is er gelukkig heel veel verbeterd:
- De altaarruimte is verbonden met een kleine sacristie met een buitendeur, die ook een nooduitgang is voor de priesters.
- De kerk heeft tegenover de oude schuurdeur een ruime ingang gekregen met dubbele deuren, mooi getimmerd door vader Jozef Moes.
- Vanuit de narthex zijn er dubbele deuren naar het 'archondariki', de koffiekamer, die op de Griekse dag ook als extra kerk gebruikt wordt. Daar zijn ook toiletten en een buitendeur.
- Een grote aanwinst was de aankoop van het stuk terrein achter de kapel, waar nu ook de parkeerplaats is. Deze 'grote wei' wordt op het kerkfeest half als buiten-kerk gebruikt [met luidsprekers] en half voor de versnaperingen: een grote tent voor de clerus en party tentjes waar koffie, limonade, broodjes kaas en gebak uitgedeeld worden.
- Heel belangrijk is ook de 'kaarsenkapel'. Op zo'n dag zijn kaarsen in de kapel strikt verboden, dat zou levensgevaarlijk zijn. Eerst hadden we de feestikoon met kaarsenstandaards gewoon buiten, maar de september-wind blaast alle kaarsen snel uit. Nu is er een leuk tuinhuis met dubbele openstaande deuren. Daar staat de feestikoon en zijn ook andere ikonen opgehangen. Allerlei kaarsen-standaards bieden plaats aan heel wat kaarsen, er staan oppassers bij, emmer water in de buurt. In het dak zitten zelfs twee bescheiden schoorsteentjes voor de hete lucht.
Wat zijn de voorbereidingen?
Juli en augustus zijn drukke maanden in het klooster. Er is veel werk in de moestuin, buiten moet allles netjes gemaakt worden, en de vele houten schuurtjes moeten nagekeken worden en bijgeverfd. Veel werk is ook het grasmaaien, want de warmte en de vocht doen het gras onwaarschijnlijk hard groeien. Vooral de 'grote wei' moet zo effen mogelijk worden, al schijnen de mollen het leuk te vinden juist ook de laatste dagen daar gezellig hun ruïnerend werk te doen.
Dan beginnen de boodschappen. Zr Johanna is niet alleen altaar-zuster, maar doet ook de meeste boodschappen. Bij de Aldi kijken ze al niet meer op van zo'n zuster uit de Peel die een winkelwagen manoevreert die torenhoog volgeladen is met w.c. papier.
Minder opvallend zijn de vele kilo's koffie, koffiemelk, servetjes enz. Door de jaren heen zijn er ook heel veel grote manden aangeschaft, voor de grote hoeveelheden antidoron en voor de tradionele broodwijding na de Liturgie.
De laatste week
De laatste week worden o.l.v. zr Makrina de party-tentjes opgezet, de honderden tuinstoelen tevoorschijn gehaald en afgesopt, de tuinfafeltjes, de prullebakken, noem maar op. Zr Makrina zorgt ook verder dat alles volgens het draaiboek loopt, t/m het weer afbreken van de tentjes en het opruimen van alle spullen op zaterdagmiddag, wanneer de gasten weer vertrokken zijn.
De kiosk is een verhaal apart. De dubbele deuren moeten na de Liturgie eruit gehaald worden, - dus van te voren de scharnieren losgeschroefd - , er naast zijn party-tentjes met tafels voor helpers die inpakken en die afrekenen. Hoofd - kiosk, zr Andrea, is lang te voren bezig met het opplakken van veel kleine ikoontjes. Maar ze bestelt ook waren in Griekenland, vooral mooi afgewerkte kruisjes en ikoontjes, die per varchtwagen niet te duur aangevoerd kunnen worden. [naar Venlo, waar wij de dozen ophalen met ons aanhangertje]. Iedereen wil wel iets kopen in het winkeltje.
Vrijdag voor het feest
Op de vrijdag voor het feest zijn de laatste voorbereidingen. Er worden luidsprekers geplaatst en een extra gehuurd toilet voor de heren [zo'n Bo-rent bouwvakkers en wegwerkers cabine]. Zo'n 500 broodjes kaas worden bij het broodfabriekje in Asten opgehaald [teveel werk om die zelf die avond te smeren]. Er worden vlaaien gehaald, in de tent voor de metropoliet en de priesters kan Zr Paisia al grotendeels de tafels dekken. Wel moet alles afgedekt worden met meters-lang dun plastic tegen de dauw.
Zr Thaïs, het hoofd van onze kaarsenmakerij, zorgt zomers voor voldoende kaarsen. Dit jaar zijn er 2.500 verkocht. Een helpster bij de kaarsentafel, die verbaasd gevraagd had aan een oudere dame waarom zij zoveel kaarsen kocht, kreeg het simpele trotse antwoord: ik heb 20 kleinkinderen en daarom wil ik voor ieder kind een kaars opsteken.
Zaterdagmorgen
Er zijn afspraken gemaakt met onze vaste helpers, en 's morgens zijn er altijd mensen die zichzelf aanbieden. In totaal zijn er minstens 20 helpers nodig. Onze vaste helper en 'hovenier' Hans van der Burgt komt speciaal koffie zetten in grote apparaten. Andere helpers zorgen dat de thermoskannen vol koffie naar het 'koffietentje' gebracht worden, en de lege kannen terugkomen bij Hans.
De proskomidie is ook een heel gebeuren. Volgens het typikon moet bij een bisschoppelijke Liturgie de proskomidie gedaan worden tot aan de gedachtenissen, de namen die de gelovigen inleveren. Dan leest de Bisschop vóór de Grote Intocht die namen. Dat zou nu te veel tijd kosten en de Liturgie onnodig onderbreken. Dus heeft de Metropoliet zegen gegeven dat de proskomidie meteen bij het begin van de Metten begint. Veel Grieken brengen eigen gebakken grote prosforen mee. Die moeten door helpers naar de sacristie gebracht worden, priesters beginnen de duizenden namen te lezen, en een of meer helpers beginnen van de prosforen vrij grote stukken antidoron te snijden. Dat gaat door tot aan de Grote Intocht.
Een andere instroom zijn de grote broden voor de broodwijding. Verschillende families brengen 'vijf broden' mee. Normaal worden die buiten na de Liturgie, na de broodwijdingsgebeden, meteen klein gesneden. Maar dat zou een chaotische toestand worden, omdat de mensen metéén hun stuk artos willen krijgen, samen met het antidoron. Ook daar is een praktische Griekse oplossing voor: In een of twee manden wordt steeds één van de vijf broden gelegd, die gewijd gaan worden vlak na de Liturgie. De namen van de gelovigen die de broden brengen, worden erbij gelegd [d.w.z. op een plankje met lange spijker geprikt om niet weg te waaien]. De andere broden worden tijdens dienst al in grote stukken gesneden. Die brokken gaan in manden die onder de tafel gezet worden, onzichtbaar onder het tafelkleed. De zegen gaat toch ook door de tafel heen? Zo kan de uitdeling van deze van te voren gesneden 'artos' meteen beginnen, terwijl helpers de hele broden nog moeten snijden.
's Morgens vroeg, wanneer de eerste pelgrims aankomen zijn de eerste helpers al op hun post: twee parkeerwachters die zorgen dat de auto's aan één kant van de weg parkeren, zodat er nog een autobus langs kan. Het parkeerterrein is alleen voor de Metropoliet, want het moet vrij blijven voor een eventuele ambulance. Dit jaar waren er zeker weer meer dan 600 bezoekers: 10 autobussen uit Nederland, België en Duitsland, en veel auto's. Niet uitgenodigd, ze komen zelf, we zouden ze niet kunnen afzeggen!
Toen een keer een boer-buurman met zijn twee zoontjes een kijkje kwam nemen, hoorde ik hem tegen de jongens zeggen: Dit is een hele bijzondere dag in het jaar: file op de Gruttoweg!
Wie zich een keer een ochtend in Griekenland wil wanen: kom en zie!
Moeder Maria, september 2011
Een kleine foto-impressie:
processie - met een spinter-nieuwe talanton (dank je wel, Hans!)
processie - "uit de mond van kinderen en zuigelingen ..."
In het klooster maken we al enige jaren kringloop-kaarsen. We smelten oude kaarsen-stompjes om, maken van de oude lontjes aanmaakblokjes voor de houtkachels van het klooster, en met de schone was maken we nieuwe kaarsen. Van een lontfabriek in Belgie kunnen we voordelig restanten lont kopen. Oorspronkelijk deden we dit op een houtkachel, en met houten raampjes doopten we met de hand de kaarsjes in. Gelukkig zijn er nooit ongelukken gebeurd, maar erg veilig was het allemaal niet. Ook was het indopen voor de schouders en de rug van de betreffende zuster behoorlijk belastend. Een kleine foto-impressie:
impressie van het werk in de oude kaarsenmakerij
en van een bijdrage van ONA, de plaatselijke kringloopwinkel,
kunnen we nieuwe smeltketels aanschaffen.
ophalen ... en weer doordraaien.
De plaatselijke smid maakte nog een praktisch ophangrek,
waarop de kaarsen kunnen afkoelen.